Sağol Ayrı mı?
Hayat bazen basit bir “sağol” kadar karmaşık olabiliyor. Bazen bir kelime, bir bakış, bir hareket, her şeyi değiştirebilir. O an, saniyeler içinde, duygularımızın birbirine karıştığı, anlamını çözemediğimiz bir dünya içinde buluveriyoruz kendimizi. İşte o anlardan birini anlatmak istiyorum: bir “sağol”un, ayrılıkla birleştiği anı.
Bir Yudum Kafede, Bir Yudum Hayat
Kayseri’de, iş çıkışı bir kafeye gittiğimde, o günkü ruh halimi hiç tahmin etmemiştim. Hava serindi, tam da kışın dibine vurduğumuz o günlerden biriydi. Üzerimde eski bir mont, kafede ise masamda yalnız başıma oturuyordum. Yalnız değildim, elbette. Çünkü hayat, her zaman yanınızda olan ama bir o kadar da uzak olan insanlarla doludur.
Yavaşça bir kahve söyledim. Sıcak içecekler, her zaman insanın içine bir tür huzur bırakır, değil mi? Ama bazen, o huzuru bozan bir şey olur. Yavaşça bir adam masaya yanaştı. İsmail, eski bir arkadaşım. Yıllar önce ayrıldığımız zamanlarda, birbirimize “sağol” demiştik. O “sağol”, yıllarca içimde kalmıştı.
İsmail, karşıma oturdu ve gözlerinin derinliğinde bir şeyler vardı, ama onu çözemedim. Sanki o “sağol”u çok önce bir yerlerde unutmuştu, ama benim içinde yıllarca taşıdığım bir acıya dönüşmüştü. “Nasılsın?” dedi, ben de bir şeyler söyledim, ama bir yudum kahve içerken hissettiğim bir boşluk vardı. Bir bakışma, bir sessizlik… Bir şeylerin eksik olduğunu hissettim, ama ne olduğunu çözemiyordum.
Sağol, Ama Ayrı mı?
İsmail’in söylediklerinden bir cümle dikkatimi çekti: “Hadi sağol, bir ara görüşürüz.” O an, bir şeyler kırıldı içimde. “Sağol” dedi, ama bu sadece bir kelimeydi, bir mecburiyet gibiydi. Ayrılmanın, vedaların en kolay yolu bazen, sadece bir kelimedir. Sadece bir “sağol”… O kadar basit, ama o kadar büyük bir anlam taşıyor ki, insan hiç fark etmeden içinde kayboluyor. Bir vedanın en ağır hali de belki budur: Hadi, sağol ama ayrı mı?
İçimde bir anlık bir huzursuzluk dalgası yükseldi. Gerçekten de ayrılmak mıydı bu? Sadece kelimelerle, o kadar basit bir şekilde mi? İsmail o kadar rahat görünüyordu ki, ben ise o an geçmişin hüzünleriyle boğuluyordum. Yıllarca süren arkadaşlık, birkaç basit kelimenin içine mi sığmıştı?
“Sağol” demek, elveda demek midir gerçekten? Bunu düşündüm. İçimdeki kalp, bunu kabul etmek istemedi. Ama belki de ayrılık da, bir anlamda insanın büyüdüğünün, zamanın geçişinin göstergesiydi.
Umut ve Hayal Kırıklığı Arasında
İsmail’in gözlerinde gördüğüm o “sağol”un bana hissettirdikleri… Hayal kırıklığı, ama bir yandan da umut. İnsan bazen birini kaybettiğini düşünürken, aslında biraz da kendini bulur, değil mi? Yıllarca beklediğim bir an vardı: İsmail’le karşılaşmak, yüz yüze gelmek, ne hissettiğimi anlamak. Ama sonunda öğrendim ki, birisiyle “sağol” dedikten sonra, o insanı kaybetmiş sayılmıyorsun. Belki kaybetmek, sadece zamanın getirdiği bir şeydir.
Ama içimde, o “sağol”un ardında bir umut vardı. “Sağol” demek, bittiği anlamına gelmezdi. Belki de, bir yolun sonu değil, bir başka yolun başlangıcıydı. Bunu hissedebiliyorum. Yıllar sonra bile, bir insanın hayatında bıraktığı izler silinmiyor. Zaman ne kadar geçerse geçsin, insan hep aynı insandır. O “sağol” da bir anlam taşıyor, bir kapanış değil.
Sonraki Adım: Yeni Bir Başlangıç
Kafeden ayrıldım, sokaklarda yürürken o “sağol”u düşündüm. Yavaşça, ağır adımlarla ilerlerken içimdeki duygular karışıyordu. Belki de “sağol”, bir noktada seni bırakmaktır ama aynı zamanda geçmişi bırakmaktır da. Bir şeyin bitmiş olduğunu kabul etmek, bir başka şeyin başlaması için gereklidir. Hayatımda yeni bir döneme giriyorum, belki de hepimizin yapması gereken bir şey bu. Geçmişin o “sağol”larını bırakıp, geleceğe doğru yeni adımlar atmak.
Sonra bir süre sessizlik oldu. Ama bu, karanlık bir sessizlik değildi. İçimdeki kalp, doğruyu arıyordu. Ne olacak, nasıl olacak, nereye varacak derken, bir an, eski dostlarımdan birinin “sağol” dediği bir anı hatırladım. Bu, hayatın karmaşasında, sonunda bulduğumuz barıştı. Kırgınlık, hayal kırıklığı, ama bir yanda da umut… Her şey bir arada.
—
O “sağol” aslında hayatın çok daha büyük bir parçasıydı. Belki de hiçbir şeyin basit bir şekilde bitmediğini gösteriyordu. Ayrılık bir kelimeyle değil, bir duygu yoğunluğuyla başlar. Ama sonunda, “sağol”u doğru anlamak gerekir: Bir kapanış, ama belki de yeni bir başlangıç.